Λοιπόν πόσες μέρες έλεγα θα γράψω αυτό το άρθρο και πόσες φορές έτρωγε αναβολή..Κι όχι επίτηδες, απλώς το θυμόμουν κάθε φορά που καθόμουν στο pc κι έλεγα στον εαυτό μου ''τώρα θα μπω στο blog, τώρα θα το αρχίσω, σήμερα θα το γράψω'' αλλά πάντα κάτι άλλο έπιανα κι έκανα. Λίγο μπλα-μπλα στο μουσουνού, λίγο το fb, λίγο η Τιβί να μου αποσπά τη προσοχή κι έτσι όταν πια έπεφτα για ύπνο και κουκουλονόμουν ως το λαιμό, τότε ερχόταν στο μυαλό η φώτηση κι η φλασιά κι άκουγα μια φωνή μέσα μου να μου λέει: ''Α ρε γίδι πάλι δεν έγραψες και νωρίς το θυμήθηκε κιόλας η αφεντιά σου''. Τώρα όμως μετά από αυτή την υπέροχη και μακροσκελέστατη ΚΑΙ περιγραφικότατη εισαγωγή μου ήρθε η στιγμή να πω αυτό που θέλω.
